Alberto Manzi. Non e mai troppo tardi!

Alberto Manzi

De film “Non e mai troppo tardi” (1960)

Alberto Manzi die het verschil heeft gemaakt voor de Italiaanse taal in Italië. Door zijn andere aanpak van lesgeven en het benaderen van mensen is zijn manier van lesgeven enorm aangeslagen in Italië.

Alberto Manzi

Alberto Manzi

Hij gaf na de oorlog in 1946 les aan minderjarige in een gevangenis in Rome. Dat begon heel moeizaam omdat de directeur niet wilde meewerken. De directeur vond het kansloos. Hij vond dat het toch geen zin had om deze jongeren wat te leren.
In het begin stonden de gevangenen sceptisch tegenover Alberto. Maar door zijn bijzondere aanpak kon hij toch doordringen tot deze jongeren. Langzaam aan werd hij geaccepteerd en zodoende kon Alberto hen wat gaan leren.

Alberto wilde graag potloden aanschaffen om de jongens te leren schrijven en lezen. Dit werd niet toegestaan door de directeur. Alberto besloot daarom de potloden stiekem de gevangenis in te smokkelen. Dit deed hij door zijn potloden in zijn sokken en in zijn riem te verstoppen. Hij werd altijd gefouilleerd wanneer hij de gevangenis inkwam, maar niemand merkte het op. Afgezien die ene keer toen er een potlood op de grond viel en de bewakers het door hadden. Voordat het ontdekt werd dat hij de potloden had binnengesmokkeld was er al heel wat tijd verstreken en in die tijd heeft Alberto het toch voor elkaar gekregen de jongens wat te leren.

De jongens hadden allemaal hun eigen verhaal opgeschreven en Alberto had dit gebundeld. Op het moment dat de bewakers er achter kwamen had hij dit bij zich. De directeur was kwaad en stond op het punt hem te ontslaan. Toch is de directeur gaan lezen wat de jongens hadden geschreven en hij zag een andere kant van de jongens. Hierdoor kreeg de directeur een ander inzicht en is gaan geloven in de methode van Alberto. Hierna werkte de directeur mee met Alberto in plaats van hem tegen te werken.

Na negen maanden kreeg Alberto nieuw werk op een school. Het viel hem zwaar de jongens achter te moeten laten. Alberto heeft diepe indruk gemaakt op de jongens. Alberto ging daarna op een lagere school werken, en dit deed hij op zijn eigen manier. Geheel tegen de wil van zijn schooldirecteur, maar hij zette toch door en week niet af van zijn manier van werken, waardoor de leerlingen veel leerde in een korte tijd.
Met zijn manier van werken betrok hij iedere leerling in het leerproces. Hij voorkwam dat kinderen werden buiten gesloten. De ouderwetse manier van lesgeven en de rijen tafels in de klassen veranderde hij. Hij maakte van de tafels verschillende groepen van vier of vijf tafels aan elkaar.
Daarnaast benaderde hij het leerproces op een creatieve manier. Hij liet de kinderen ook zien hoe de natuur werkte door dieren in de klas te zetten. Door kleine tuintjes te maken op het schoolplein waarin de kinderen wat konden verbouwen. Door proeven te doen om zo te laten zien hoe het iets werkt. Zijn methode werkte goed en de kinderen leerde snel.

Hij vond dat je de kinderen moest motiveren door hen te prijzen wanneer er vooruit gang was. De kinderen niet af te rekenen wanneer ze fouten hadden gemaakt met een toets. Ze te prijzen wat ze goed hadden gedaan zodat ze een stimulans hadden om door te gaan.
Ondertussen zag Alberto jaren later twee van de jongeren terug uit de tijd van de gevangenis. Hij bleef hen bijstaan en stimuleren. Doordat ze nu konden lezen en schrijven werden ze eerder aangenomen voor werk.

Vervolgens ging Alberto auditie doen om voor de tv les te geven. Dit programma heette: “Non e mai troppo tardi” wat betekent: Het is nooit te laat. Ook hier ging hij weer tegen de methode van lesgeven in die ze hem opdroegen. Hij beargumenteerde waarom hij het op een andere manier wilde doen.
Door spelenderwijs de mensen mee te laten denken en zodoende het interessanter te maken voor de mensen om mee te doen. Hij heeft dit op deze manier kunnen en mogen doen. Hierdoor hebben veel Italianen Italiaans kunnen leren. In die tijd waren er veel Italianen analfabeet. En door dít programma hebben vele Italianen leren lezen en schrijven. Zelfs mensen van in de tachtig jaar. Het was ook normaal dat Italianen in die tijd alleen dialect spraken. Ook door dit programma van Alberto hebben vele mensen Italiaans geleerd.

Lees hier meer over Manzi
Door Elisa van ItalieNu