Alberto Manzi. Non e mai troppo tardi!

Alberto Manzi

Alberto Manzi heeft het verschil heeft gemaakt voor de Italiaanse taal in Italië. Vanwege zijn andere aanpak van lesgeven inspireerde hij vele mensen.  Gezien hij een eigen toegankelijke manier van lesgeven had bereikte hij vele mensen in Italië. Dit ging middels tv-uitzendingen, waardoor de lessen door iedereen te volgen was.

Alberto Manzi

Alberto Manzi

De film “Non e mai troppo tardi” (1960)

Over zijn aanpak van lesgeven is een film gemaakt. Alberto gaf na de oorlog, in 1946 les aan minderjarige in een gevangenis in Rome. Wat overigens moeizaam verliep omdat de directeur niet wilde meewerken, de directeur vond het kansloos. Zijn opinie was dat het geen zin had om deze jongeren wat te leren.

Bovendien stonden de gevangenen in het begin sceptisch tegenover Alberto. Maar door zijn bijzondere aanpak kon hij toch doordringen tot deze jongeren. Vervolgens werd hij langzaamaan geaccepteerd. Wat resulteerde dat Alberto hen kon leren lezen en schrijven.

Materiaal om te kunnen leren lezen en schrijven.

Om deze lessen te kunnen uitvoeren had Alberto potloden nodig. Het aanschaffen van de potloden werd niet toegestaan door de directeur. Alberto besloot daarom de potloden stiekem de gevangenis in te smokkelen. Dit deed hij door de potloden in zijn sokken en in zijn riem te verstoppen. Overigens werd hij altijd gefouilleerd wanneer hij de gevangenis in binnen ging. Gelukkig merkte niemand het op. Afgezien die ene keer toen er een potlood op de grond viel. Onmiddellijk hadden de bewakers het door. Inmiddels had hij al genoeg materiaal binnengesmokkeld voordat hij ontdekt werd. Zodoende heeft hij in die tijd voor elkaar gekregen de jongens te leren lezen en schrijven.

Bundel samengesteld.

Doordat de jongens in de tussentijd hadden leren lezen en schrijven, hadden ze de mogelijkheid om hun eigen verhaal op te schrijven. Alberto bundelde al deze verhalen. Op het moment dat het ontdekt was dat hij potloden meenam de gevangenis had hij ook deze bundel bij zich. Het gevolg hiervan was dat de directeur hem wilde ontslaan. Desalniettemin is de directeur toch gaan lezen wat de jongens hadden geschreven. Hierdoor zag hij een andere kant van de jongens  en is hij gaan geloven in de methode van Alberto. Resulterende dat de directeur ging samenwerken met Alberto in plaats van hem tegen te werken.

Nieuw werk voor Alberto.

Na negen maanden hield zijn werk op in de gevangenis. Alberto ging op een school werken. Uiteraard viel het hem zwaar de jongens achter te moeten laten. Alberto heeft diepe indruk gemaakt op de jongens.

Alberto ging op een lagere school werken, en dit deed hij op zijn eigen manier. Geheel tegen de wil van de schooldirecteur. Toch liet hij zich niet afschrikken en week niet af van zijn manier van werken. Het gevolg hiervan was dat deze leerlingen veel leerde in een korte tijd. Met zijn manier van werken betrok hij iedere leerling in het leerproces. Hij voorkwam dat kinderen werden buitengesloten. De ouderwetse manier van lesgeven en de rijen tafels in de klassen veranderde hij. Hij maakte van de tafels verschillende groepen van vier of vijf tafels aan elkaar.

Daarnaast benaderde hij het leerproces op een creatieve manier. Hij liet de kinderen ook zien hoe de natuur werkte door dieren in de klas te zetten. Daarbij creëerde hij kleine tuintjes op het schoolplein. Zodoende konden de kinderen hun eigen groente of fruit verbouwen. Buiten dat deed hij proeven in de klas om te laten zien hoe iets werkte. Zijn methode werkte goed en de kinderen leerde snel.

Overigens was zijn mening dat je de kinderen moest motiveren door hen te prijzen wanneer er vooruitgang was. Daarbij vond hij het van belang de kinderen niet af te rekenen wanneer ze fouten hadden gemaakt. Bijvoorbeeld met een toets. De kinderen kregen meer stimulans wanneer ze geprezen werden doordat ze wat goed hadden gedaan. Deze methode werkte goed.

Terugzien van de gevangene

Ondertussen zag Alberto jaren later, twee van de jongeren terug uit de tijd van de gevangenis. Hij bleef hen bijstaan en stimuleren. Doordat ze nu konden lezen en schrijven werden ze eerder aangenomen voor werk.

Auditie

Vervolgens ging Alberto auditie doen om voor de tv les te geven. Dit programma heette: “Non e mai troppo tardi” wat betekent: Het is nooit te laat. Ook hier ging hij weer tegen de methode van lesgeven in die ze hem opdroegen. Zijn argumentatie was: Het is beter door spelenderwijs de mensen mee te laten denken in het leerproces. Zodoende wordt het interessanter voor de mensen om mee te doen.

Daaropvolgend heeft hij op deze manier les kunnen geven. Met als gevolg dat veel Italianen Italiaans hebben kunnen leren. Vooral in die tijd waren er veel Italianen analfabeet. Vanwege dít programma hebben vele Italianen leren lezen en schrijven. Zelfs mensen van in de tachtig jaar. Daarnaast was het  ook normaal dat Italianen in die tijd alleen dialect spraken. Ook deze mensen hebben door dit programma van Alberto Italiaans geleerd.

Lees hier meer over Manzi
Door Elisa van ItalieNu