Napolitaanse moeders en zoons

Zó ziet de liefde tussen Napolitaanse moeders en zoons eruit

Respect en liefde voor je moeder, die je per slot van rekening je je hele jonge leven heeft verzorgd, zou er in Nederland best wat meer mogen zijn, vindt fotograaf Rosemary Dekker. Hoe anders is dat in Napels waar mamma-devotie nog altijd aan de orde van de dag is. Ze reisde erheen en portretteerde hedendaagse madonna’s met kind.

Respect voor het moederschap

‘Het moederschap is een van de oudste onderwerpen in de kunstgeschiedenis; de beeltenis van de heilige madonna met kind maakte al vroeg een enorme indruk op me. Dat heeft ongetwijfeld te maken met de band die ik zelf met mijn moeder heb, en waarvoor ik me in Nederland voor mijn gevoel vaak moet verantwoorden. Ik spreek haar iedere dag, deel alles met haar en we zijn nooit gestopt met knuffelen. Liefde en respect voor een moederfiguur mag best wat meer aandacht krijgen in de Nederlandse maatschappij, vind ik. Een plek waar dat wél gebeurt, is Napels. Daar is die eeuwenoude madonnaverering nooit gestopt. Overal in de stad kom je beeltenissen van de heilige moeder met het kind tegen, en ook tussen een gewone moeder en zoon lijkt hier nog altijd een onverwoestbare band te bestaan’, zegt Rosemary Dekker.

Napolitaanse moeders en zoons
Fotografie: Rosemary Dekker

Veel gehuild


‘Voor mijn afstuderen aan de Fotovakschool startte ik het fotografieproject Onere ed Onore(letterlijk vertaald: last en eer) en ging ik op zoek naar de nog bestaande heilige madonna’s, oftewel: Napolitaanse moeders en zoons die bereid waren me even toe te laten in hun dagelijks leven. Ik had twee weken de tijd, en dat viel niet mee. Toen ik net in Napels aankwam, heb ik heel veel gehuild. Ik vond de stad een grote puinzooi en wilde zo snel mogelijk weg.’

Napolitaanse moeders en zoons
Fotografie: Rosemary Dekker

Zorgen voor mamma

‘In het begin waren veel Napolitanen ook huiverig om op de foto te gaan, ik sprak ze als wildvreemde aan met een behoorlijk persoonlijk verzoek. Pas toen ik via via een ingang kreeg in de wijk Sanità begon het balletje te rollen. Sommige moeders, of zonen, nodigden me toen zelfs thuis uit. Ik werd warm ontvangen, steevast met koffie, iets wat ik niet drink, dus dat leverde altijd al een geanimeerd gesprek op. Dat ik als Nederlandse fotograaf ervoor had gekozen een fotoserie over hún leven te maken, dat vonden ze te gek. IJdelheid speelde natuurlijk wel een rol: één zoon ging bijvoorbeeld nog snel zijn wenkbrauwen doen en sommige moeders maakten zich zorgen dat hun haar die dag nét niet goed zat. Toch lieten ze me verrassend dichtbij komen. Ik oordeelde niet, ik herkende het en voelde me op mijn plek. Tegelijkertijd zag ik ook zeker de keerzijde. Jongens die banen buiten de stad weigeren omdat ze voor hun moeder willen zorgen, bijvoorbeeld.’

Napolitaanse moeders en zoons
Fotografie: Rosemary Dekker

Onvoorwaardelijke amore

‘Zo’n close band tussen moeder en zoon heeft vaak te maken met de financiële situatie thuis. Het onderhouden van een familie komt regelmatig aan op de jongere generatie – Napolitaanse mannen blijven misschien langer kind; je zou in zekere zin ook kunnen zeggen dat ze juist sneller volwassen moeten worden. Ook zag ik mannen die alles in hun liefdesleven laten bepalen door hun moeder. Ik herinner me een scène met een volwassen man die, zodra zijn vriendin aan het woord was heftig zat te knikken, maar als zijn moeder het er vervolgens niet mee eens was, direct achter haar ging staan. Die onvoorwaardelijke amoretussen moeder en zoon is prachtig, maar kent dus absoluut een andere kant. Eenzelfde ambivalent gevoel bekroop me overigens regelmatig in de stad zelf: de nauwe straten voelen hartelijk en omarmen je, maar regelmatig gebeurt dat net iets té stevig. Dan drukken ze op je, net als de soms verstikkende omhelzingen van de mamma’s.’

Je vindt meer mooie content in de nieuwe editie van De Smaak van Italië. Je bestelt het nieuwe magazine gemakkelijk via: De Smaak van Italie